kaatje muller zorgstraal karmaatje
Kamer van koophandelnummer 57549230
marcus4you
created by
hoezo ingewikkeld
We zijn nog vollop bezig met de invulling van deze website
Hoe is het om ingewikkeld te zijn? En daarmee bedoel ik niet ingewikkeld in woord en daad. Nee, werkelijk ingewikkeld, je ledenmaten in het gipsverband gestoken. Soms één arm, dan weer twee tot aan je oksels. Ben je dan beperkt? Of ontvang je dit proces om er iets uit te leren, om diep naar binnen te gaan, diep naar je eigen kern. Al ruim 20 jaar loop ik Marcus een aantal keren per jaar ingewikkeld rond, en zijn mijn ledenmaten net zo vaak ingewikkeld door gips, als de medische wereld het ons ingewikkeld maakt. Er zijn geen onderzoeken die niet zijn verricht, doch nog steeds tast men in het donker, waarschijnlijk geboren met te veel spiercellen en een tegenstelling van hypermobiliteit. Deze site laat je meebeleven hoe ik Marcus mijn weg heb gevonden om met mijn enorme spierkracht om te gaan. Welke wegen ik heb bewandeld, en de farmaceutische industrie met medicijnen niet in mijn leven heb toegelaten. Mijn verhalen, ervaring, belevenissen, foto’s, gedeeld op internet. Om het positief om te mogen zetten, voor mijzelf en voor andere, dat iets ingewikkeld kan zijn doch niet werkelijk is. Uiteindelijk is mijn doel om mijn innerlijke kracht te ontwikkelen zodat inwikkelen niet meer nodig zou zijn.  U kunt al een kijkje nemen in de foto gallery voor en klein overzicht......spoedig meer groetjes Marcus
 inleiding over Marcus
Voor velen een vreemd gezicht, voor anderen bijna vertrouwd. Marcus zonder gips lijkt op iemand die naar jaren zijn bril afzet, of zijn baard of snor heeft afgeschoren. Verpakt in kleuren van de regenboog. Dan één arm, dan weer met twee tegelijkertijd. Er is geen kleur die hij nog niet heeft gehad. En krijgt zelfs koffie en gebak bij de gipsmeesters in de gipskamer....tja vaste klant! Beperkt voelt hij zich allerminst, afhankelijk van hoe ver het gips reikt. Wonderlijk kan Marcus met gips soms meer aan aktiviteiten doen als anderen zonder gips. En menigen hebben zich dan verbaasd en afgevraagd. Hoe heb je dat toch weer gedaan.! Humor overwint veel en dat is een belangrijke boodschap in het geheel. Natuurlijk is het steeds vervelend, ook om in de zomer over straat te gaan. Één gipsarm gaat nog wel echter twee trekt vele kijkers en vragen. ‘’Ik ben er ondertussen wel aan gewend’, zegt Marcus. In het begin was ik er veel mee bezig. En elke blik op mij volgde ik terug, en daarbij voelde ik me ongemakkelijk. Liep zelfs met een jas aan bij een temperatuurt van 25 graden. Hoe vaak men mij niet heeft verteld, dat een jas dragen met deze temperaturen meer opvalt  als armen in het gips en in mitella’s.
Spreekwoordelijk wordt gezegd, ‘wijsheid komt met de jaren’. Nu heb ik geleerd, het is nu eenmaal zo, en het heeft bovendien vele en mooie gesprekken opgeleverd en dat doet het nu nog steeds. Niets is voor niets. weet ik ondertussen. De vraag om mijn verhalen in een boek te vormen? Wie weet. Belangrijker is dat ik mijn leerprocessen hierin mag begrijpen. En van deze leerprocessen heb ik reeds al veel mogen ontvangen. Met ongemak leer je echt omgaan en duidelijk dat wanneer je het één gaat afremmen of gaat beperken, heeft het mij geleerd dat het juist andere ontwikkelingen gaat versnellen. Ik wordt op mezelf teruggeworpen, dus ik kom ook veel dichter bij mezelf. Het doel is om mijn sterk ontwikkelde spierkracht door het gipsen af te laten nemen. en zo overbelasting van mijn gewrchten te voorkomen, Er komt teveel kracht op mijn gewrichten te staat waardoor het gevaar ontstaat op blijvende lestelschade. Het wonderlijke is dat het lijkt of de kracht niet afgenomen is omdat het revalidatieproces hierna zeer snel verloopt. Menig specialist zorgt ervoor dat hij Marcus geen hand reikt meteen na de gipsperiode, omdat de kans erg groot is dat hij dan zelf in het gips komt. Synchroon hiermee loopt ook dat niet alleen de uitwendige kracht door deze rustperiode in balans gebracht, is echter ook ‘de innerlijke kracht’. Dat is ook een belangrijk gegeven.
Dus een leerles voor een ieder kan zijn, op het moment dat iemand naar zijn innerlijke rust of stilte kan gaan, of dat nu door meditatie is, muziek een wandeling of wat dan ook. Als we hier consequent mee omgaan en hierin goed voor ons zelf zorgen, dan neemt onze innerlijke kracht en daarbij ons ik- besef ook toe. Boodschap ‘Ik mag er zijn, ik ben goed zoals ik ben’, Tijd tot bezinning en nadenken heb ik zeker wel gehad, zeker in periodes alwaar het gips vanaf de vingertoppen en de duim verdween tot aan mijn oksels. Periodes vaak van bijna ruim 14 tot 16 weken. In gedachten heb ik vaak aan het universum gevraagd waar nu die enorme spierkrachten vandaan komen. Wat is het doel...? En wat mag ik doen met deze kracht. Veel heb ik er dan ook al over geschreven, teksten die ik heb mogen ontvangen. Nu nog duidelijker, in een intens proces waarin ik mij nu in februari 2014 mag bevinden, en na mijn heftige ervaringen in Engeland afgelopen jaar met Kaatje.  Als antwoord heb ik mogen ontvangen dat juist het gips nodig is om mijn fysieke ‘spier’kracht om te zetten naar een innerlijke kracht. Hierdoor zullen mijn gips periodes korter worden en als druppels in de zon mogen verdampen. Ook word mijn innerlijk kind steeds weer door de gipsperiodes geactiveerd, een kindheid die ik heb gemist. Dit alles begrijpend, is er nog meer sprake van acceptatie in de laatste fase. En hierin mag de boodschap naar een ieder duidelijk  zijn. Wanneer we onze ongemakken kunnen begrijpen, is er plaats voor acceptatie en vind er meer innerlijke rust plaats en dus als gevolg daarvan balans. En zoals de kalenderbladen als herfst-bladeren naar beneden vallen, is mijn geloof dat eind 2015 wel eens het einde mag zijn van mijn gegipste lichaamsdelen.Dat de kracht omgezet mag worden en dus een ballans heeft gevonden zodat mijn gewrichten minder in gevaar komen. In mijn overtuiging zullen we meer en meer een Marcus zonder zijn verpakkingen gaan zien. Ook onze activiteiten die we neerzetten met KarMaatje brengen me meer in het NU moment. Een fase van onspanning. Ik spreek niet over een genezing die plaats gaat vinden, die is er niet! Het gaat in het omzetten van energie, kracht, opruimen van oude Karma stukken, balans en het helen van het licht-lichaam, nu nog in combinatie met periodes van fysieke rust doormiddel van gipsperiodes. Een dankwoord wil ik hierin wel uitspreken, voor allen die mij hiermee hebben geholpen, en/of nog steeds ondersteunen. Begrip te hebben, en soms weer een duwtje geven om niet stil te blijven staan. En dat er respect is en blijft voor mijn situatie. Menige mensen hebben al ondervonden dat als je bijvoorbeeld in een rolstoel zit dat je dan ineens op een andere manier behandeld wordt. Of erger nog, je begeleider wordt alleen aangesproken, alsof je ze ineens ook niet meer allemaal op een rijtje hebt. Natuurlijk zeker ook voor mijn Kaatje alwaar het niet altijd eenvoudig voor is als mijn armen weer eens in het gips gestoken zijn en/of mijn benen mee worden ingepakt. En de kinderen van Kaatje, Mike en Kelly die mij steeds weer hebben overtuigd hoe belangrijk het is om met je lichaam bewust om te gaan. Mij weer een zetje geven als het weer nodig is voor gips! Me laten weten dat ik me niet hoef te schamen hiervoor. Me accepteren compleet met de (gips)situatie die zich op dat moment voordoet. Kaatje en haar kinderen hebben mij geleerd de angst te overwinnen om me met het gips in het openbaar te vertonen en op gepaste wijze de vele vragen te kunnen beantwoorden van medemensen. Soms waren de vragen/opmerkingen heel serieus, echter helaas soms ook op een bespottelijke of kleinerende manier. En dan nog maar niet te spreken over het feit dat het steeds heel veel energie kost om steeds dezelfde vragen te beantwoorden. Ik wilde hier zekers geen negatief gevoel of emotie mee neerzetten. Omdat ik weet dat ‘humor’ alles overwint. Andere mensen staan vaak helemaal niet stil bij alle consequenties die zo.n situatie met zich meebrengt. Je hebt niet alleen je beperkingen, je bent ook je vrijheid kwijt. Als je afhankelijk bent van anderen, zul je ook vaak om hulp mogen vragen. Veel mensen kunnen beamen dat dit niet gemakkelijk is, al zekers niet voor iemand die ook nog eens hooggevoelig is. Nog onwerkelijk te weten dat er een eind aan het gipsen gaat komen.En velen zullen twijfelend nee blijven knikken, echter mijn innerlijke kracht zal mijn lichamelijke klachten doen verdwijnen, samen met de hulp van het universum.
lezingen
Tijdens het bezoeken van spirituele beursen, festivals en bijeenkomsten, kwamen de verhalen vanzelf. Natuurlijk niet vreemd, want het is niet alledaags dat je mensen ziet lopen die zo ingewikkeld (in het gips) rondlopen. Verhalen uit de ervaringen en soms zelfs bizarre situaties. Hoe mensen reageren, oordelen en hoe je er zelf mee om weet te gaan. Weer de straat op durven, ondanks dat je weet dat je wordt bekeken. Aandacht die je eigenlijk helemaal niet wilt. Echter de leer om het niet meer te verstoppen. De medische wereld staat voor een raadsel, zoveel specialisten al gezien. Onderzoeken, scans. Behandeling methodes bekeken, echter zelf afgezien van spierverslappende middelen en botox-injecties. Waar komt die mysterieuze spierkracht vandaan. Hoe kan het zijn dat je iemand 14 weken in het gips zet , die dan vervolgens zonder hulp van de fysiotherapeut binnen enkele dagen weer op krachten is. Wat voor gevolgen kan het gaan hebben en hoe laat ik deze angsten los. Vanaf mijn 25ste levensjaar is er veel veranderd in mijn leven, mijn leven is werkelijk in-ge-wikkeld geworden. Graag deel ik mijn verhaal met humor en emoties. Hoe het weer is om kind te zijn met een volwassen verstandhouding. Waarom mijn ledenmaten vaak verpakt worden in een stevig gipsverband en welke ervaringen ik heb mogen ontvangen tijdens vele alternatieve behandelings methodes. Mensen graag wil overbrengen om positief vooruit te kijken, ondanks soms de beperking. Leren wat je wel kan in plaats van wat je niet meer kunt. Trots zijn op elke stap die je hebt bereikt. Kortom hoe om te gaan met je innerlijke kracht. Tijdens mijn verhalen merk ik dat mensen worden aangeraakt, Nieuwsgierig worden. En omdat er veel vraag was voor lezingen ben ik begonnen met mijn verhalen te delen. Kleine en grote groepen. Duidelijk is geworden dat ik mijn kracht naar buiten mag brengen, naar mijn innerlijke stem mag luisteren. Bent u geintereseerd of wilt u meer weten over mijn verhaal, neem dan vrijblijvend contact met mij op. Als uitwisseling voor de lezing vraag ik 12,50 per persoon. De lezingen kunnen eventueel ook op onze eigen locatie van KarMaatje worden gehouden. Laat mij de leraar en de leerling zijn..............ontdekkend naar mijn innerlijke kracht.
Wanneer ik als mens de moed heb. Om mijn spierkracht  te verzamelen. In het bekken van mijn dierbare ziel. Heb ik het vermogen vanuit deze kracht. Alle ooit ontstane  littekens van mijn ziel. Vanuit mijn diepste innerlijke zijn te helen. Marcus 18-08-2015
gallery contact
Onze websites: www.karmaatje.nl  onze site voor groepsreizen die we organiseren www.mystiekeinspiratiereizen.nl biologisch en puur dineren en high tea in huiskamersfeer www.onzeblijetafel.nl website van onze webwinkel biologische producten www.karmaatje4you.nl workshop van de licht-kracht-bron www.lichtkrachtbronactivatie.nl Kaatje’s website www.zorgstraal.nl Marcus website www.marcus4you.nl info hoezo-ingewikkeld www.hoezo-ingewikkeld.nl samen voor een liefdevolle wereld “initatief” www.samenvooreenliefdevollewereld.nl
MarcusMuller Tulpenstraat 16  6026 XL  Maarheeze telefoon: 0495 593572
Al meer dan 25 jaar regelmatig in de gips leverd nogal de nodige plaatjes op. Hieronder een greep uit de collectie van soms ingewikkelde periodes.
Verhaal Ik ben altijd bezig baasje geweest. Ik kan mijn eerste gesprek met mijn eerste revalidatiearts nog wel herinneren. Hij vroeg na vier en een half kantje vol te hebben geschreven; “Meneer Muller, vind u niet dat u nogal veel doet?” Echter vond ik dat nog wel meevallen, ik had toch nog vrij veel vrije tijd over. Tijd is voor mij een illusie daar heb ik dan ook niet zoveel mee. Echter startte mijn avontuur alweer heel wat jaren geleden hiermee. Toentertijd deed ik aan tennis, squash en windsurfen. Na enkele jaren merkte ik op, dat mijn spieren langer door wilden werken als ikzelf wilde. In rust periodes trilde ze nog na en een zwaar gevoel trad op in mijn rechterarm, een gevoel alsof je uren met een zware doos had rondgelopen. Het gevoel verdween niet echter werd alleen meer. Wellicht een wijs besluit om de huisarts te bezoeken. Na mijn verhaal, was het al snel duidelijk, overbelast! Dus rustig aan en zo nodig even opbergen in een mitella. Na deze “wijze” woorden een zin van berusting bij mij, er is niet ernstigs aan de hand, dus rustig aan de komende tijd. Even niet sporten, hoe vreemd ondanks dat bleven mijn spieren groeien in grote en in kracht. Een tijdje later stond ik weer voor de deur van de huisarts. Laten we de volgende medische gebruikelijke stap nemen, de fysiotherapeut. Bij binnenkomst vertelde ik ook daar mijn Na het eerste onderzoek kwam er twee dingen uit, mijn over bewegelijkheid wat men HMS of hypermobiel noemt en een opmerkelijke niet te snappen spiertoenamen en kracht. Na heel wat behandelingen was het wel duidelijk, dit gaat het niet worden, we krijgen de spieren en spierkracht niet getemd. Ook duidelijk dat trainen om de hypermobiliteit aan te pakken niet verstandig is. Het wordt dus een retourtje naar de huisartspraktijk. Goedemiddag, daar ben ik weer. Wat zegt u? Nee ze konden niets meer doen bij de fysio. Nee ze weten niet hoe aan te pakken. Ok, het wordt dus een briefje naar het ziekenhuis voor een rondje specialisten. Helaas de foto’s en de uitslag van de echo leverde slechts één op ding op, een overmatige niet te verklaren spiergroei en spierkracht, oorzaak? Geen idee. Kortom we weten het niet meneer Muller. Tja wat dan, weer terug naar start en klopte dan weer aan bij de deur van de huisarts. Ze haalde haar schouders op, wat zijn dan nog de mogelijkheden. Wellicht dat een team in het revalidatiecentrum hier meer over weet en je kan helpen. En zo ging de koers naar het revalidatiecentrum. Zoals eerder beschreven nam de intake even wat tijd in beslag. Ik zal u eerst een rondje laten maken langs mijn team van specialisten en dan zie ik u terug bromde mijn eerste revalidatiearts. Na mijn rondje te hebben gemaakt zat ik weer op de stoel tegenover de revalidatiearts, laten we hem meneer B noemen. Het blijkt dat u spieren een beetje op springen staan van uw rechterarm, het lijkt ons dus verstandig dat u het wat rust gaat nemen. Wellicht ook wat medicatie. Nou geen probleem zei ik met een kleine lach op mijn gezicht, dan zal ik het wat rustiger aan gaan doen, en medicatie om mijn spieren te verslappen die neem ik niet.Hij keek mij aan met een blik van ongeloof, u gaat het rustiger aan doen terwijl hij door de gegevens aan het snuffelen was. Wij gaan u daarbij een handje helpen. Hij krabbelde wat op een papiertje, gaf het gevouwen briefje in de enveloppe aan mij en zei: “Als u een afspraak maakt met de gipskamer moet u hen deze brief geven.”GIPSKAMER? Zei ik wat verward, had ik dat nu goed verstaan. Het lijkt me het beste gezien uw activiteiten dat we de spieren wat gaan helpen, dus laat ik uw rechteronderarm in het gips zetten voor enkele weken. U komt dat terug en we kijken naar het resultaat. Oei dat had ik niet verwacht, en liep beduusd naar buiten, gips? Dat krijg je toch alleen als je iets breekt. Ik haalde de brief uit de enveloppe en las vlug over de woorden totdat ik kwam bij de zin; “…….een onderarmgips voor de komende 4 weken.” Vier weken dat moest geen probleem zijn, en wie weet waren de problemen dan voorgoed voorbij. Dat had ik er wel voor over. Het duurde een weekje voordat ik de afspraak maakte, toch een beetje zenuwachtig, en daar zat ik dan in de wachtkamer, wachtend op mijn naam. Om mij heen hinkelde verschillende mensen al steunend op wat krukken. Een kind met wat traantjes in zijn ogen, vandaag ging hij afscheid nemen van zijn handtekeningen in alle kleuren op zijn gips. Een wat luidruchtige vrouw in een rolstoel. Het was mijn buurt, en werd in een klein kamertje binnen geroepen. In mijn herinnering komt het woord kast in mij op, want groter leek het ook niet te zijn. Mmmm niet gebroken zei de gipsmeester met een blik van wat kom je doen, al verder lezend wees hij op het krukje langs de behandeltafel, je trui mag uit, ga daar maar vast zitten. Hij had zijn dag niet denk ik, het zal blauw of wit worden zei hij nors want meer kleuren heb ik hier niet. Het gipsproces begon, langzaam gleed de kous over mijn arm hand en duim waarna een rol watten werd afgerold om mijn arm. Na het openen van een verpakking verscheen een blauw rolletje wat in het water werd gedompeld. Nog geen paar minuten later was ik voorzien van een dun laagje gips. Verbaast keek ik naar de constructie, daar ik nog nooit eerder iets dergelijks heb gehad. Mijn vinger s kon ik nog bewegen dus type dat lukte nog wel, echter waar ik minder blij mee was is dat mijn duim gedeeltelijk mee was verdwenen in het gips. Dat is beter zo zei hij en ronden de zin af met de woorden; “tot over vier weken.” Veel wennen was het niet, het gips gaf nogal wat mee, ik had het steviger verwacht, het was alleen de pols die wat minder bewegelijk was. De vier weken waren al snel voorbij, verbetering voelde ik niet echt, bij het bewegen van mijn hand en vingers voelde ik mijn spieren trillen in het gips. Een raar en soms niet prettig gevoel. Bij terugkomst had ik niet veel interactie met de meneer met de zaag. De vier weken zijn voorbij dus ga maar weer terug naar je revalidatiearts. Een week later zat ik weer tegenover hem. Meneer B, hoe gaat het meneer Muller. Tja ik merk wel wat verbetering zei ik opgelucht echter mijn spieren gaan nog steeds hun eigen weg. Na een kort onderzoekje en wat gekrabbel in mijn dossier zei hij; “Het experiment heeft wel iets gedaan echter nog niet wat ik wilde. De onderarm alleen gipsen is niet doeltreffend genoeg, het krijgt onvoldoende rust, het lijkt me beter om de periode wat langer te maken en het gips deze keer tot over je elle-boog. Zo krijgt je arm nog meer rust omdat ik vrees dat het ander niet echt een handicap was voor je.” Met deze woorden en weer een brief verliet ik de kamer. Wist ik veel dat dit het begin zou zijn van een avontuur waarin ik met grote regelmaat in het gips zou komen te zitten. Het nieuwe gips was wennen, het niet strekken van je arm geeft bij het slapen gaan wel wat problemen. Een groter probleem in mijn ogen, de buitenwereld. De temperatuur was buiten opgelopen, ik weet nog dat ik met mijn vrienden een dagje weg was in het Belgische Leuven. Het gips was gelukkig niet zo dik, de mouw van mijn jas paste er goed overheen, onzichtbaar. De mitella zat in mijn zak. Verbaas wekkend keken mijn vrienden mij aan, het was middag en de temperatuur liep nog verder op. Waarom heb jij jouw jas nog aan, heb jij het niet warm? Nee hoor zei ik, terwijl de zweetparels van mijn voorhoofd de weg naar beneden zochten. Het was ze al snel duidelijk dat ik mijn gips aan het verstoppen was. Bespottend kwam de vraag: “wat zou meer opvallen, iemand met een jas aan bij deze warmte, of iemand met een arm in het gips hangende in een mitella?” Het antwoord in mijn gedachten was anders. Toen mijn jas uitging, en geholpen werd om de arm in de mitella te stoppen kreeg ik het gevoel alsof de hele wereld naar mij keek. Het verlangen was groot het grote witte uithangbord wat om mijn nek hing samen met de blauwe arm weer op te bergen zodat ik niet meer op zou vallen. Wat was ik blij toen na de verstreken weken de gipszaag om het gips werd gezet. Daar was hij weer mijn arm. Tot verbazing achteraf dat mijn spieren juist helemaal niet waren verstijfd en snel weer in beweging kwamen alsof er nooit geen gips omheen had gezeten. De spieren voelde prettige, het zware gevoel was weg missie geslaagd. Echter wetend dit was slechts bestrijding van de klachten op dat moment. De vraag bleef overeind staat, waar komt nu toch die bijzondere spieractiviteit vandaan. Daar we graag labelen, werd aan mijn klacht het populaire woord RSI gehangen, een mooie Engels woord wat wil zeggen dat als je iets heel vaak doet, met dezelfde spiergroep, de spieren overbelast raken en klachten kan veroorzaken. Nog even de checklist afvinken, je bent rechts (check), je zit veel achter de computer (check), veel dezelfde bewegingen (check) sport met je arm (check). Mmmm allen raar vertelde ik dat ik mijn muis juist link bediende. Nou, tja dat maakte niet veel uit en niet relevant in het creëren van mijn labeltje. De gipsperiodes waarin mijn rechterarm voorzien werd van of boven of onderarm gips herhaalde zich meerdere keren per jaar. De doos met braces groeide op zolder, ze waren te slap voor mijn spierkracht of niet toereikend genoeg, helaas het stilleggen d.m.v. te gipsen leverde het beste resultaat op. De bewandelende padden van zowel de medische als de alternatieve wereld gaf moed en teleurstelling. Men haalde hun schouders op hoewel ze in het begin alle vertrouwen hadden, de woorden: “nou we helpen je er echt helemaal vanaf, dat beloof ik je” galmen nog door mijn hoofd. Laat het los, dat heb ik ook gedaan met al het geld wat ik heb betaald aan organisaties, speciale sportscholen en bedrijven. Nee, RSI was het toch ook niet echt. Er was geen bestaande label voor mijn ……..klacht/kracht!Wel werd me verteld dat daar de spiergroei in mijn hele lichaam werd geconstateerd ik me wel bewust moest zijn dat ook andere spieren in mijn lichaam problemen zouden kunnen veroorzaken. De spierkracht zou belastend kunnen worden voor mijn gewrichten die toch al erg hypermobiel waren. De gipsperiodes waren dus echt nodig om de kracht af te remmen, dit zodat er niet te veel kracht uitgeoefend zouden worden op de gewrichten en om blijvend schade te voorkomen. Medicijnen wilde ik niet, het zou meer problemen opleveren. Gelukkig bleef het beperkt tot mijn rechterarm, tot op het moment dat ik een rare duik maakte van de trap waarin de punt van een ijzeren dossierkast net langs mijn hoofd zicht in de muur boorden. Schrik en een pijnlijke pols was het gevolg. Vreemd het is mij opgevallen dat vaak mensen die juist hun niet dominante arm of pols bezeren, let daar maar eens op als iemand in het gips loopt. Ook in mijn geval had ik de val met mijn linker pols opgevangen, en verdween na onderzoek en met mijn historie al snel in het gips. Vreemd als je altijd gewend bent dat je andere arm werd ingewikkeld en verpakt. Die arm rechts, waar het juist al een hele tijd zo goed mee ging. Balen want door het verleggen van de activiteiten naar mijn rechterarm, en de langere periode dat mijn linker pols/arm in het gips zat, begon de spiermassa in mijn rechterarm weer toe te nemen. Geen zware dingen, het zijn de gewone dagelijkse dingen die mijn spieren alweer activeerde en deden groeien in kracht, alsof ik van een andere planeet ben. Het verwijderen van het gips van mijn linkerarm wisselde zich al snel af met een nieuw gips om mijn rechterarm. Helaas alleen de onderarm was niet meer toereikend daar het einde van het gips precies op de spiermassa zou drukken. Noodgedwongen tot over de elle-boog en werden mijn vingers meer en meer bedekt door een laag kunststof gips. Hoe minder je kan bewegen des te beter rusten de spieren was de gezegde. De weegschaal sloeg door, er kon geen balans meer ontstaan door de armen afwisselend in te gipsen. Na kort overleg een nieuw experiment, we geven beiden armen rust. Link de onderarm en rechts tot over de elle-boog, 14 weken lang. Dat was even slikken, beiden armen tegelijk. Ik had al moeite om met één arm in het gips rond te lopen, zeker omdat het zo vaak herhaalde en ik het verhaal steeds opnieuw aan het vertellen was. Mensen met een eigen mening, als jet zo vaak moet dan helpt het toch niet, je moet de oorzaak aan pakken. Nou daar waren we juist na op zoek. Nu liep ik met twee gipsarmen rond, geloof me dan kijkt de wereld je aan. Verstoppen ging niet meer. Als je het over kracht hebt, ik heb deze periodes zeker geleerd om mijn kracht te gaan staan, waar Kaatje later een hele belangrijke rol in heeft gespeeld. Goed, twee armen, iets langer als twee weken. Het werkte, en mijn spieren werkte mee, nee natuurlijk niet, die werkte even juist niet mee. Ondertussen ging de zoektocht door. Waarom herstellen mijn spieren in kracht zo snel zonder enige therapie na zo’n gipsbehandeling. Waarom neemt de kracht zo enorm toe zonder er zoveel voor te hoeven doen. Hoe zit het met mijn innerlijke kracht? Waarom gaan dingen die ik in het NU doe gecontroleerde, ben ik dan meer bewust. Het geloof dat het beter zou gaan voelde ik diep in mij. Door de behaalde resultaten kon ik met wisselende gipsperiodes het onder controle houden. Door de reizen die we ondertussen organiseren wist ik dit heeft een reden, waarom kan ik daar mijn spierkracht beter onder controle houden. Vragen waarop nog antwoorden mochten komen. Een nieuwe revalidatiearts die verder kijkt als de klacht opzicht. Zij behandeld niet alleen, we doen het samen. Er is geen betere specialist als jijzelf in dit geval zei ze. Ze had het nog nooit meegemaakt, zij niet en ook haar collega’s niet, merkwaardig. Ze begeleid me en geeft me de tools voor het onderzoek. Nauwlettend worden ook mijn beenspieren in gecontroleerd, de optie om deze in het gips te zetten bespreek ik voorlopig liever niet.  Er wordt gekeken naar een vervanging voor het gips rond mijn armen, van plastisch materiaal wordt er een brace ontworpen, één die voldoet alsof het gegipst wordt echter met de mogelijkheid om normaal te kunnen douche. Het moet overal direct aansluiten, er mag geen ruimte ontstaan waarin de spieren worden getriggerd en kunnen trainen. Doch op zo’n manier dat de dagelijkse dingen handelbaar zijn. Het experiment mislukt na ruim een maand. De spieren veranderen te veel in vorm en een blijvend passende vorm is moeilijk te construeren. Ondertussen waren de klachten weer toegenomen, wat te doen, weer gips? En hoe? Hoe lang? Alles bleef een experiment hoewel we ondertussen al iets meer wisten. Een chiropracticus constateerde een enorme spierontwikkeling in mijn hele lichaam. Het was geen ziekte, de spieren zijn gezond, metingen van een goede bekende sportarts heeft dat onderstreept. Zoals die ook van menige specialist. Het is DNA bepaald met welke reden dan ook. Mijn lichaam bezit te veel spiercellen die gaan groeien blij slechts lage belasting. Er zat voor deze periode slechts één ding op. Beiden armen wederom in het gips. We gaan voor wederom 14 weken lang. Links onderarm tot over de knokkels (NAP) / rechts de bekende onder en bovenarm tot halverwege de vingers (over de NAP) inclusief de duimen om de pols meer rust te geven. Voor de gipsmeesters een onbegrijpelijke situatie, iets wat ze willen voorkomen is juist het doel, afname van de spiermassa. Het is dan ook moeilijk om uit te leggen dat het gips niet te los mag zitten en wat de klachten zijn waarom het zo gegipst moet worden. Ondertussen ben ik vaste klant. Nog even genietende van de vrijheid en dingen regelen die geregeld moesten worden zet ik wederom een voet over de drempel van één van de zoveel bezochte gipskamers. Het formulier was niet goed doorgekomen en al snel zag ik ook mij linker en hand net als rechts geheel verdwijnen in het gips. Oei wekenlang hulpbehoevend, niet zelf kunnen eten, kunnen drinken, aan en uitkleden.  Niets vast kunnen pakken doordat je vingers en duimen niet kunnen bewegen. Terug naar je innerlijk kind……. Ben je benieuwd hoe ik deze periode heb beleefd en wat daarna nog allemaal is gebeurd. Over het inzicht wat ik heb mogen ontvangen. Bewust te mogen zijn dat het geen ziekte is die ik heb, echter een doel….Dan wil ik daar graag meer over vertellen.